JASMINA HANJALIĆ: RUKE MOGA BRATA

RUKE MOGA BRATA

 

Kad ono prije jedanaest godina

opasna gripa zaprijeti svijetu

moj  bolesni brat iz Italije

pozva me i zabrinuto upita

čuvam li se na poslu,

nosim li maske za lice?

 

Posla mi ubrzo poštom

tri paketa rozih, sigurnih,

italijanskog dizajna!

 

Snađe nas pandemija nove gripe,

izroniše iz sjećanja one bratove

maske koje u zemlji Danteovoj

nose heroji u borbi s koronom.

 

Ove roze čuvala sam brižno

na mrtvog brata da me sjete,

sad  ih nosim neprestano,

nježno miluju mi lice kao nekad

njegove tople ruke čuvaju me,

i nije me strah, nije me strah…

 

Jasmina Hanjalić

Sarajevo, 30/31.3.2020.

 

BRANKO ĆOPIĆ (1915-1984): PJESMA MRTVIH PROLETERA

 PJESMA MRTVIH PROLETERA

 

 …A trinaeste, mračne i kišovite noći,
nekoliko desetina krajiških proletera,
opkoljenih kod bolnice u planini,
pođoše na posljednji juriš protiv
deset puta jačeg neprijatelja
i junački padoše u neravnoj borbi…
(Po jednom izvještaju)

U našem kraju žita klasaju, rukama našim sijana,
žetva nas čeka i pjesma djevojačka,
večernja, sjetna, tijana …
A mi smo pali, druže,
palo je žito, mlado, zeleno, proljetna žetva rana,
maglene tuge, uz šapat kiše, nad mrtvom pjesmom kruže.


Mrtve su ruke i mrtve puške,
u Smrti se postrojavamo,
drug je do druga svoga;
a njih je bilo… a njih je bilo –
deset na jednoga.

Deset na jednog u kišnoj noći, a mi smo umorni bili,
bili smo gladni i mokri, na jednog – deset zvijeri.
Jedan na deset, jedan na deset! O, zar se i to može?
Da – mi smo proleteri!

Kad smo od kuća krenuli, suze nas mnoge prate
i rodne gore brižno šumore:
O, da l će da se vrate?
Čekaju starice majke, kaplju besane noći,
i pogled niz drum stražari:
glasnik će od nas doći!

Doćiće nova mladost, donijeti nove dane
i nastaviće naše pjesme nedopjevane,
u živoj vatri iskovane.
O, te smo pjesme počeli mi, kroz njih zborimo iz daljina,
poznaće u njima sestra brata, djevojka dragog,
a tužna mati sina.

I dan će slave doći, pobjeda biće naša,
nestaće divljih zvijeri!
S četama Slobode marširaće tada
i mrtvi proleteri!
ĆOPIĆ

АЦО ШОПОВ (1923-1982): ОЧИ

Очи 

Три дена на раце те носевме збрана,
со тага и болка на погледот срцен,
и секоја капка на твојата рана
ко крвава жар ни капеше в срце.

Другарите беа и морни и гладни
со згорени грла и свиени плеќи
со тап бол се впија во очите ладни
и жалеа оти не ќе пламнат веќе.

Но јас знаев оти пак ке вивнат в жарој
и борците под нив ќе цветат и раснат,
в студените утра ќе греат ко сонце
и никога нема да стијнат и згаснат.

Последната вечер в планинското село,
кај борците беа со дрипава дреа,
со пликови жешки на стапал тешки,
и смрштени чела – згасени, мразни
ко нивните пушки укочени, празни,
и нечујно, глуво, ко здушена реја
се точеше шепот од уво до уво:
“Утре, друже, в зори, страшен бој не чека,
а ние сме малку, – сал неколку души…”

И кога ко игла ти прободе уши –
ти растресе снага и размолска тага,
со лунјени очи широки и волни
ги расече в ноќта здивените молнји!

Ко тогај, ко тогај, о другарко, помниш –
в смрзнатата вечер на пролетта рана,
кај нашата младост и првата радост
ја косеше луто куршумната слана,
а ти чело збрчка, ко тигрица рипна
и летна во ноќта крвава и црна, –
со своите очи што ригаа пламен
ги растопи чашкум челичните зрна…

И после! И после – в последната вечер…
јас нејќам да мислам што потаму стана,
прошталниот шепот ти замрзна в усни,
ти гореа очи под веѓите густи!
Со нивниот пламен и со клетва света,
на заседа тргнав сред мојата чета.

А утринта кога зрив чела ни спраши
ти не беше веќе в редовите наши,
но скипеа борци со одмазда жолчна,
и видов! о видов – кога бојот почна
развихреа сите со твојата сила –
ко елени брзи и лесни ко птица.

А твоите очи се искреа гневно
во нивните потни, распалени лица…

Три дена на раце те носевме збрана,
со тага и болка во погледот срчен,
и секоја капка од твојата рана
ко крвава жар ни капеше в срце.

 

 

 

 

IVAN GORAN KOVAČIĆ(1913-1943): MOJ GROB

 

MOJ GROB

 

U planini mrkoj nek mi bude hum,
Nad njim urlik vuka, crnih grana šum,
Ljeti vječan vihor, zimi visok snijeg,
Muku moje rake nedostupan bijeg.
Visoko nek stoji, ko oblak i tron,
Da ne dopre do njeg niskog tornja zvon,
Da ne dopre do njeg pokajnički glas,
Strah obraćenika, molitve za spas.
Neka šikne travom, uz trnovit grm,
Besput da je do njeg, neprobojan, strm.
Nitko da ne dođe, do prijatelj drag, –
I kada se vrati, nek poravna trag.

 

KOVAČIĆ

MILAN DRAŠKOVIĆ: IVICOM PEJZAŽA SNA

 

I V I C O M      P E J Z A Ž A      S N A

 

Trenuci uzdizanja dok šetah ivicom sna,

čas ispunjen večnošću u zaštićenom krugu,

čari pseudo igre – bat stopala na sprudu,

sred pomodne seanse daleko od vulkana.

 

Sjaj izgubljenih dana kad izneverih sebe

plesom mahnitog tela, zatrovani rukopis,

sonet za setni tango, jeza kad dotaknem pliš,

ukus starih stihova koji pominju tebe.

 

Obličja u sfumatu grozničavih celova,

krhotine slaveći proroci čudnih moći,

izvitopereni čin – ritual drevnog zova.

 

Pred zvezdanim dvorištem prokletstvo Posejdona,

most naših susretanja pod crnim krilom noći –

zaboravom obmotan u pejzažu iz tvog sna.

 

Milan Drašković

 

bašta u maju 2

 

ŠEFIK DAUPOVIĆ: BIJELI VOZ

BIJELI VOZ

(Šerifu Krgi)

Danonoćno prevozi
besplatno
bosansku tugu.
Niko ga ne vidi –
nema stanice,
samo uspori kad ugleda
zabrinutog čovjeka.

U vagonima nema razlike.
Tuga je svugdje ista
bez obzira čija je
i kako je oblače.

Kad se pravednik
preseli u bolji svijet,
lokomotiva pusti
bijeli pisak –
maku i ruži na uho.

Samo je dobrimo dato
rajske zvuke da čuju.
Njih gusti snijeg prati
na posljednje putovanje.

Šefik Daupović

(Iz zbirke pjesama “Konak za snove”)

 

36697052_2159149430998450_3070685502475599872_o

Tali Koen Šabtai /Tali Cohen Shabtai/

Uživam da budem
Femme Fatale
 
Da doživim vrhunac zbog pesme
Ne zbog muškarca
Na svom putu
Ne ostavljam
Nikakvog traga
Svoje devičanske utrobe
Pitaju se
Da li se ponašam
Onako kako živim
Moja poezija
Više je
Maiko
 
Pokazujem im stvari
Koje se više pokazuju
Evnusima
Žele prvo
da nauče hebrejski
I osete moju poeziju
Odlučila sam da umetnem
Njihove reči
U moje simbole
Oni nestanu
Uvek kada to učinim
/Prevod Ana Stjelja/
received_601260633932095 (2)